I dag såg me eit par rafting kundar nærmast springe nedover elva her i Inje, Sør Korea. Aldrig har eg sett så mange folk på elva, og eg har heller aldrig sett nokon rafte i ei så tørr elv. Frå sjølve elveparadiset på Voss har me reist til hi sido, og då meiner eg ikkje berre geografisk, kan det rette ordet være metrologisk, eg er klimatisk forvirra.

Me ser ei relativt tørrlagt elv, eller ein liten bekk som snirklar seg nedover elvebanken. Men det er jo ikkje noko vatn i denne elva, seier Linda litt forvirra. Jodå, denne er sikkert berre oppdemma, seier eg utan tvil!. Eg tenkjer at den elva me skal til sikkert ligg nydeleg til oppe med eit vakkert buddhistkloster. Ein vekkgøymt og idyllisk plass der munkane flyr ein halv meter over bakken i oransje nattkåper. Der dei ustanselig serverer oss chai te, ris, nudlar og sushi.

Det er ikkje vatn, seier det Canadiske laget. Me ser ei uendeleg rekkje seriøse arrangørar og raftarar med fortvila og regnhungrige blikk. Med litt galgenhumor ser ein det komiske i situasjonen. Rafting VM eller VM i flattvatnsrafting? I fjord kom monsunregnet rundt den 24 juni, det same skal skje i år. Likevel tek eg ingen sjanse, metrologiske spådommar har svikta før, eg gjekk ein tur på stien, i skjul av nokon høge trer tek eg meg ein liten regndans. Monsun her i Korea er ein vind eller ein kraftig havbris som bringer med seg kraftig regnfall. I regntida kan det oppstå alvorlege oversymjingar. Verst er det likevel når regnet ikkje kjem, der hungersnød er ein alvorleg følgje rundt om kring i verda. Arrangørar spekulerer litt I om den mykje omtalte klimakrisa har begynt å gjere seg gjeldande. Arrangørane lovar VM, regn eller ikkje. Kan hende dei må flytte konkurransen sørover, men her kjem mange økonomiske og praktiske problem inn I biletet. Alle har spørsmål, men ingen har svar.

Gry er litt smånervøs på treninga, med god grunn, me trena slalåm mellom brukara i ein illeluktande sump - ein drope i munn = vond mage. Gry vart sjuk under VM i Ecuador og tek ingen sjanse no. Me andre veit ikkje kva det vil seie å delta sjuk i VM, men me prøver å læra av erfaringa hennar. Me passar på kva me puttar i munnen.

Eg har heller ikkje sett ein einaste munk, oppsøker eit turistinfokontor. Her får eg vite at to timar herfrå kan eg besøke eit munkekloster og til og med få snakke med ein ekte munk, eg er positiv.

Folka er hyggelege og i ein liten butikk treff eg ein gammal koreansk tennisspelar, han inviterte heile raftinglaget på kaffiselskap, det er fyrste gong eg har fått servert kaffi på ein butikk utan å kjøpa noko. Han sel ris og bønner mellom premiesamlinga si. Og så me konverserer på engkorsk, og me kunne sikkert ha kome langt med norsken også, og om ein kan tre eller ti språk er ein like langt. Tennisveteranen tek fram globusen og eg viser han Noreg, då ler han og seier at der kan han aldri reise fordi der har me så mykje peng...

I morgon skal me padla litt i bakevja og rope på regnet. No sitt Gry, Linda, Gunnvor og eg på hotellrommet, Silje har lagt seg, sparar truleg kreftar til nokon kraftige padletak i bakevja. Ingen furtar endå. Gunnvor legg seg under dyna og seier; eg gleder meg til i morgon! Eg skjønnar kva ho meiner. Spanande fortsetjing følgjer.........

Vannmålaren ved raftingstrekket...